عادل فردوسي پور را مي شناسیم.نه حالا خيلي زياد .در همين حد که مي دانم پسر سالم و ساده ايست و هنرمند است و کمي هم خجالتي و گوشي موبايلش را هم هر 5 سال يکبار عوض مي کندو هنرمند است که با وجود اين برنامه 90 جنجالي اش،کاراکتر خودش اينقدر بي حاشيه و دوست داشتني است.مثل کريم باقري مثلا!
اين روز ها که تربيت بدني تکذيب کرده که يعني نگفتم با 90 مصاحبه نکنند اول از همه دلم براي اين ورزشي مي سوزد که تاب نقد ندارد. بعضي از اين مسوولين ورزش ما اگر دستشان برسد ميزان الحراره را مي شکنند که کسي نفهمد تب دارند.
اما باورم هست بعضي ها که الان دارند قربان صدقه عادل مي روند خودشان فرق توپ و خربزه را نمي دانند والان آب گل آلود را فرصتي ديده اند و برايش مي نويسند گرچه راه به جايي نمي برند.
عادل مي ماند.... مسوولين مجبورند تاب صدايي متفاوت در حوزه کم هزينه اي مثل ورزش را داشته باشند لااقل!
***
اين روزها ماييم و دغدغه 90و اس ام اس هايي که نمي رسد.شريعتي مي گفت بزرگترين خوشبختي آدم ها بدبختي هاي کوچک است.
و دیشب عادل ثابت کرد در این مملکت اگر کسی بخواهد حرف حساب بزند گوشهای زیادی برای شنیدن داریم
و اگر بخواهیم گوشهایمان را تیز کنیم حرفهای زیادی برای شنیدن داریم
آمار دو میلیونی اس ام اس این برنامه قدرتی به برنامه داد که توپ هم دیگه نمیتونه اون را تکون بده
اما نکته جالب اینکه بعضی از سایتها و شبکه های ضد نظام توی این یک هفته خوب میدان داری کردند و مخالفت سازمان صدا وسیما و سازمان ورزش را مخالفت قدرتهای داخل نظام تعبیر کرده بودن که عادل با یه بیانیه یه خطی حال همشون را گرفت ونشون داد که یه فرد پایبند و ارزشی در هر لباسی حرفش را میزنه
به هر حال از یه آیت الله زاده همین هم بر می اومد
